Tommy ma dziewiętnaście lat i żyje w sposób, który szybko prowadzi go do konfliktów z otoczeniem. Wszystko zmienia się, gdy zostaje porwany przez Chrisa i Kathryn, małżeństwo przekonane, że potrafi go „naprawić”. Chłopak trafia do odizolowanego domu, gdzie codzienność podporządkowana jest regułom, karom i przymusowej edukacji. Jan Komasa wykorzystuje ten zamknięty układ do opowieści o przemocy ukrytej pod językiem troski i wychowania.
Kto ma prawo decydować, czym jest dobro
Good Boy nie opiera się na klasycznym konflikcie porywacz–ofiara, bo Chris i Kathryn przedstawiają swoje działania jako moralną misję. Tommy musi więc walczyć nie tylko o wolność, ale też o prawo do własnej tożsamości. Stephen Graham i Andrea Riseborough grają dorosłych, którzy tworzą wokół chłopaka sztuczną strukturę rodziny, a Anson Boon wciela się w Tommy’ego. Film pyta, co dzieje się wtedy, gdy przekonanie o własnej racji staje się usprawiedliwieniem dla kontroli drugiego człowieka.
Ważne jest też to, że Tommy nie trafia do anonimowej instytucji, lecz do domu przypominającego normalne rodzinne otoczenie. Dzięki temu przemoc nie jest oddzielona od codzienności – pojawia się przy stole, podczas lekcji i w pozornie zwyczajnych rozmowach. Komasa wykorzystuje ten kontrast, by pokazać, jak łatwo język porządku i troski może maskować całkowite odebranie komuś kontroli nad własnym życiem.
