Wiedeński bluesman Al Cook ma opuścić mieszkanie pełne płyt i pamiątek. Najsamotniejszy człowiek w mieście opowiada o utracie domu, ale także o szansie na rozpoczęcie nowego rozdziału.
Al Cook zna każdy zakątek swojego mieszkania. Płyty winylowe, książki i archiwalne nagrania tworzą przestrzeń, w której przeszłość pozostaje niemal namacalna. Po śmierci żony Silvii stała się ona dla muzyka szczególnym schronieniem. Teraz jednak budynek ma zostać zburzony, a Al, ostatni lokator, musi przygotować się do wyprowadzki. Nie chodzi jedynie o zmianę adresu: trzeba rozstać się z miejscem, które przez lata porządkowało jego codzienność i pamięć.
The Loneliest Man in Town jest filmem austriackich twórców Tizzy Covi i Rainera Frimmela, łączącym elementy fikcji z obserwacją dokumentalną. Występujący w nim Al Cook to prawdziwy muzyk bluesowy. Zamiast układać jego biografię w serię najważniejszych dat, reżyserzy pozwalają, by o bohaterze opowiedziały przedmioty, muzyka i drobne codzienne sytuacje.
Al Cook naprawdę nazywa się Alois Koch i od dekad wykonuje amerykańskiego bluesa, choć jego własne życie jest związane z Wiedniem. Inspirował się między innymi Robertem Johnsonem i Elvisem Presleyem, a w latach osiemdziesiątych uczestniczył w austriackim odrodzeniu rockabilly. Tę historię słychać w muzyce i widać w przedmiotach otaczających bohatera. Płyty, kasety wideo czy prasowe wycinki nie są przypadkowymi rekwizytami. Stanowią archiwum człowieka, który większą część emocjonalnego świata zbudował wokół dźwięku i wspomnień.
Płyty jako prywatne archiwum
Blues zajmuje w tej historii miejsce szczególne. Jego melancholia nie sprowadza się do smutku; niesie także upór, poczucie humoru i próbę zachowania godności. W obliczu przeprowadzki Al musi zdecydować, jakie pamiątki zabierze ze sobą i czy uwolnienie się od części rzeczy oznacza zdradę własnej przeszłości. Film stawia te pytania bez pośpiechu, pozwalając widzowi samodzielnie odnaleźć w nich znaczenie.
Covi i Frimmel od lat tworzą kino na granicy inscenizacji i rzeczywistości. Ich podejście dobrze pasuje do opowieści o człowieku, którego życie samo w sobie zawiera temat na film. Obok Ala Cooka pojawiają się między innymi Brigitte Meduna i Alfred Blechinger. Nie ma tu potrzeby wielkich fabularnych zwrotów: ważniejsze są spojrzenia, cisza i przemiana bliskiej przestrzeni.
Tizza Covi i Rainer Frimmel od dawna poszukują formy między kinem dokumentalnym a fabułą; podobną wrażliwość rozwijali w filmach Mister Universo i Vera. Tutaj pozwalają prawdziwemu muzykowi zagrać wersję samego siebie, unikając typowej biografii z chronologicznym wyliczaniem sukcesów. Taka metoda pozwala skupić uwagę na ciszy, muzyce i fizycznej obecności bohatera. Przedmioty w mieszkaniu nie są tylko elementami scenografii; stają się śladami wybranej przez Ala drogi życiowej.
Historia o utracie bez wielkich gest
Film pokazano w konkursie Berlinale w 2026 roku. Otrzymał nagrodę Giuseppe Becce oraz specjalne wyróżnienie związane z niemieckimi kinami studyjnymi. Trwa 86 minut. To propozycja dla widzów ceniących portrety ludzi, kino artystyczne i opowieści o tym, jak zmiana miasta wpływa na los jego mieszkańców.
Nie potwierdzono na podstawie dostępnych źródeł polskiej daty premiery ani oferty streamingowej. Największą obietnicą tego tytułu pozostaje nie widowisko, lecz spokojny, czuły namysł nad pamięcią i możliwością zaczynania na nowo.
Galeria





