Manfred i Marísia von Richthofen zginęli w São Paulo w 2002 roku. Ich córka Suzane została skazana za udział w zabójstwie. W polskim tytule filmu słowo „czas” odnosi się więc do bardzo konkretnych lat. Minęły dwadzieścia cztery od śmierci rodziców, przeszło dziesięć od poprzedniego wywiadu córki, a od 2023 roku Suzane odbywała pozostałą część kary w systemie otwartym. Dla dokumentalistów każdy z tych odcinków oznaczał dostęp do innego rodzaju materiału.
Kiedy rodzina odmawia wywiadu
Współreżyserzy Lygia M. Barbosa i Paulo Gambale Maká mogli współczesną relację Suzane zestawić z ustaleniami śledztwa i obrazami z archiwum. Z bratem skazanej sprawa wyglądała inaczej. Jak wspominała Barbosa, filmowcy skontaktowali się z Andreasem bez kamery. Chcieli się dowiedzieć, czy w ogóle zamierza wystąpić. Uszanowali jego życzenie, by pozostać osobą prywatną. W opowieści o rodzinie pomogły więc materiały z czasu zbrodni, choć ich obecność nie zastąpi głosu człowieka, który świadomie zatrzymał swoją wersję dla siebie.
Producentem filmu jest Rodrigo Letier. Za produkcję odpowiada Kromaki we współpracy z Grama Filmes.
Ile czasu potrzeba na rozmowę
Sam pomysł na dokument ma też ciekawy rewers. Ekipa potrzebowała czasu i wielu spotkań, żeby Suzane zdecydowała się na rozmowę przed kamerą. Tymczasem do dziś zdarza się, jak zauważyła reżyserka, że skazaną fotografują obcy ludzie podczas zakupów. W tej różnicy mieści się osobny temat filmu. Ktoś może zgodzić się odpowiedzieć na bardzo trudne pytania w wybranym przez siebie momencie i jednocześnie nigdy nie odzyskać kontroli nad tym, jaką rolę odegra jego wizerunek poza salą wywiadów. W brazylijskiej historii kryminalnej obraz zaczął żyć własnym życiem długo przed powstaniem tego dokumentu.
Galeria



