Kari Bravata rozpoznała siebie dopiero wtedy, gdy zdjęła suknię, odpięła doczepione włosy i zmyła makijaż. Dla realizatorów amerykańskiego The Swan najważniejsza chwila nastąpiła wcześniej, gdy po miesiącach przygotowań stanęła wystrojona przed lustrem. Te dwie wersje finału dzieli ledwie kilka czynności. Między nimi mieści się cały temat filmu Erin Lee Carr o kobietach, które w 2004 roku powierzyły swój wygląd ekipie stacji Fox.
Baśń z eliminacjami
Odwołanie do brzydkiego kaczątka kryło w sobie osobliwą obietnicę. W baśni łabędź odkrywa, kim jest. W programie o jego postaci decydowali także chirurg, trener i styliści. Przez trzy miesiące kobiety pozostawały z dala od bliskich i nie mogły oglądać swojego odbicia. Później z każdej pary wybierano jedną kandydatkę do finałowego konkursu piękności. Niektóre uczestniczki wspominają, że zgłaszając się na metamorfozę, nie spodziewały się udziału w takich zawodach.
W dokumencie występuje Randal Haworth, jeden z chirurgów plastycznych pracujących przy oryginalnym programie.
Po drugiej stronie lustra stała ekipa
Erin Lee Carr, reżyserka dokumentu The Swan: po drugiej stronie lustra, sama była nastolatką, kiedy Fox emitował The Swan. Po latach mogła zapytać zarówno kobiety stojące wówczas przed lustrem, jak i ludzi, którzy czekali na ich reakcję po drugiej stronie kamery. Ciekawe, jak zmienia się znaczenie słowa „sukces” w zależności od tego, kto akurat opowiada. Dla producenta ukoronowanie zwyciężczyni wciąż może być wzruszającą nagrodą za pracę. Dla uczestniczki ważniejsze okazuje się czasem to, czy po powrocie do domu ma do kogo zadzwonić.
Przyjaźnie między dawnymi rywalkami nadają spotkaniu po latach lekkość, której trudno byłoby się spodziewać po opowieści o skalpelach i lustrach. Każda z kobiet zna przecież z własnego doświadczenia kawałek historii, którą pozostałe wciąż muszą tłumaczyć obcym.
Galeria



