Najświętsze Serce Sabriny i Stevena Gunnellów łączy dokument z inscenizowanymi fragmentami historycznymi. Punktem wyjścia są objawienia św. Małgorzaty Marii Alacoque sprzed około 350 lat, a kolejne części filmu zestawiają je ze współczesnymi świadectwami osób, dla których kult Najświętszego Serca Jezusa stał się ważnym elementem życia. To nie klasyczna biografia jednej postaci, lecz film religijny budowany z różnych epok i perspektyw.
Od XVII wieku do współczesnych świadectw
Twórcy prowadzą widza przez historię kultu, ale jednocześnie interesuje ich to, w jaki sposób dawna tradycja funkcjonuje obecnie. Rekonstrukcje, komentarze i osobiste opowieści mają tworzyć jedną narrację o wierze oraz doświadczeniu duchowym. Film jest wyraźnie adresowany do widza otwartego na chrześcijańską perspektywę i nie ukrywa własnego religijnego punktu widzenia. Dzięki temu jego charakter jest czytelny jeszcze przed seansem: to dokumentalna opowieść o kulcie, a nie neutralne historyczne studium religii.
Tak określona perspektywa może być zaletą dla widza zainteresowanego duchowością, ale jednocześnie wyznacza granice filmu. Najświętsze Serce nie próbuje organizować debaty między wiarą a sceptycyzmem. Jego celem jest pokazanie ciągłości kultu i osobistych świadectw ludzi, którzy odczytują własne doświadczenia religijnie. To sprawia, że film najlepiej rozumieć jako dokument wiary połączony z historyczną rekonstrukcją.
