W 2018 roku w Toronto członkowie dawnej obsady SCTV spotkali się przed publicznością. Rozmowę prowadził Jimmy Kimmel, a za rejestrację odpowiadał Martin Scorsese. Wydawałoby się, że dokument o kanadyjskich komikach był już właściwie gotowy. Film, który ostatecznie pokazał Netflix, ma jednak innego reżysera i własną historię. Jason Hehir dostał do dyspozycji część wcześniejszego materiału i mógł postawić pytania, których tamto popołudnie jeszcze nie rozstrzygało.
Kogo właściwie pamięta widz
W samym środku tej historii znajduje się przewrotna zagadka. Można świetnie znać Johna Candy’ego, Catherine O’Harę czy Eugene’a Levy’ego, a nigdy nie zetknąć się z telewizją, którą wspólnie wymyślali. Przez kilka lat aktorzy zasiedlali fikcyjne miasteczko Melonville ludźmi pracującymi dla lokalnej stacji i bohaterami produkowanych przez nią programów. Zanim widzowie przywiązali się do twarzy przyszłych gwiazd kina, mogli je zapamiętać jako twarze wyjątkowo osobliwej telewizji. Ten tytuł i film Novak Djoković: Zima Wilka łączy reżysersko Jason Hehir.
Oryginalny program wyrósł z działalności torontońskiego zespołu The Second City i był nadawany od 1976 do 1984 roku.
Komicy po drugiej stronie ekranu
Hehir sięga po archiwalia, ale rozmawia też z ludźmi, którzy oglądali SCTV jako młodzi widzowie i później sami znaleźli się po drugiej stronie kamery. Bill Hader czy Bob Odenkirk wnoszą do filmu coś, czego uczestnicy dawnego zespołu nie mogli wówczas wiedzieć. Ich własna pamięć pokazuje, jak daleko wędrował żart po wyjściu ze studia i jak różne rzeczy mógł znaczyć dla obcej osoby.
Spotkanie po latach pozwala zobaczyć, kto z kim nadal umie rozmawiać. Dopiero zestawienie go z cudzymi wspomnieniami przywraca drugą połowę telewizyjnej historii. Gdzieś poza Toronto zawsze siedział ktoś, kto trafił na ten sam dowcip przypadkiem i zachował go dla siebie na całe lata.
Galeria




