Drewniany dziadek do orzechów ma w sobie wdzięczną dla kina cechę. Wystarczy na chwilę odwrócić od niego wzrok i już można sobie wyobrazić, że poruszył się na półce. W świątecznej opowieści o Barbie ożywiona figurka ma twarz Kena, a niebezpieczeństwo grozi jej ze strony Szczurzego Króla. Przybywają jej na pomoc dwie przyjaciółki. Kto oglądał w dzieciństwie film z 2001 roku, ten może pamiętać nieco inny układ sił. Wówczas odkrycie tożsamości księżniczki stanowiło niespodziankę dla samej Klary. Teraz obie dziewczyny mają co sobie powiedzieć.
Kłótnia o taniec
Malibu chciałaby, żeby świąteczne przyjęcie przebiegało według planu. Brooklyn ma ochotę urządzić spontaniczny pojedynek taneczny. Różnica zdań wystarczyłaby na krótką sprzeczkę między przyjaciółkami, gdyby noc nie przydzieliła im ról w tej samej baśni. Malibu zostaje Klarą, Brooklyn wciela się w Cukrową Wróżkę. Uratowanie Kena wymaga współpracy dwóch dziewczyn, które dopiero co nie potrafiły ustalić, co zrobić z miejscem do tańca.
Za choreografię odpowiada Debbie Allen. Układy wykonywali młodzi tancerze z jej szkoły w Los Angeles.
Gdy do baletu dołączają step i hip-hop
Film Barbie w krainie „Dziadka do orzechów” wyreżyserowała Bianca Ansems. Ciekawym pomysłem Allen było wprowadzenie do świata baletu także stepu i hip-hopu. Dziecko może więc rozpoznać w ruchach bohaterek coś bliższego zabawie z koleżanką niż lekcji, na której wszyscy muszą ćwiczyć dokładnie ten sam krok. Dla dorosłego widza różnica wobec dawnego filmu jest jeszcze czytelniejsza. Po ćwierćwieczu Klara zyskała partnerkę równie ważną dla opowieści jak ona sama. W duecie pomyłka jednej osoby wymaga reakcji drugiej i już z tego prostego powodu taniec dużo lepiej niż uroczyste przeprosiny pasuje do tej konkretnej pary.
Galeria






