Firmowy wyjazd integracyjny już sam w sobie jest idealnym miejscem dla komedii. Ludzie, którzy na co dzień spotykają się przy tabelach i zebraniach, nagle mają udawać spontaniczność, ducha zespołu i entuzjazm wobec obowiązkowych atrakcji. Gracias, equipo dorzuca jednak znacznie bardziej niewygodny szczegół: podczas pobytu w małej miejscowości pojawia się wiadomość o zwolnieniach. Koledzy natychmiast stają się konkurentami.
Koledzy, dopóki nie robi się poważnie
Diego Núñez Irigoyen nie musi więc wymyślać wielkich absurdów. Wystarczy obserwować, jak szybko zmienia się zachowanie grupy, gdy stawką staje się własna pensja. Alexandra Jiménez, Maribel Verdú, Pedro Casablanc, Pepe Viyuela i Raúl Tejón tworzą obsadę, która może wydobyć humor z różnych typów pracowników – od tych próbujących zachować godność po ludzi natychmiast rozpoczynających taktyczną grę.
93 minuty to rozsądny metraż dla takiej historii. Film nie potrzebuje rozbudowanego świata ani skomplikowanej intrygi; wystarczą zamknięta przestrzeń i rosnące napięcie. Najlepsza komedia biurowa nie rodzi się bowiem z karykatury, lecz z chwili, w której absurd zaczyna brzmieć nieprzyjemnie prawdziwie.
Komedia zależna od dobrego zespołu
Gracias, equipo może działać właśnie dzięki temu kontrastowi. Integracja obiecuje solidarność, zwolnienia premiują instynkt samozachowawczy. Jeśli film zachowa ludzkie rysy bohaterów nawet wtedy, gdy zachowują się najgorzej, prosta premisa może dać coś więcej niż serię niezręcznych gagów.
Galeria
