Mabel kocha zwierzęta i dostaje możliwość, o której wcześniej mogła tylko marzyć: dzięki eksperymentalnej technologii jej świadomość zostaje przeniesiona do realistycznego robota-bobra. Po raz pierwszy może bezpośrednio porozumieć się ze zwierzętami i zobaczyć ich świat od środka. Hoppers Pixara w reżyserii Daniela Chonga zaczynają się więc jak naukowy eksperyment, ale szybko prowadzą do konfliktu dotyczącego przyszłości całego lokalnego ekosystemu.
Bóbr, człowiek i spór o wspólną przestrzeń
Mabel zaprzyjaźnia się z bobrem Kingiem George’em i odkrywa, że plany burmistrza Jerry’ego Generazzo stanowią zagrożenie dla zwierzęcej społeczności. Film wykorzystuje fantastyczny wynalazek nie tylko do komedii, lecz także do dosłownego zmienienia perspektywy głównej bohaterki. Zamiast obserwować naturę z zewnątrz, Mabel musi żyć według jej reguł i przekonać różne gatunki do wspólnego działania. Dzięki temu ekologiczny konflikt zostaje osadzony w konkretnej przygodzie, a nie w wykładzie.
W filmie pojawia się też wyraźny konflikt między naukową ciekawością a interesem ludzi planujących ingerencję w środowisko. Mabel nie tylko odkrywa, że zwierzęta mają własne problemy i hierarchie, ale zostaje zmuszona do zajęcia stanowiska. Pixar może dzięki temu budować komedię na różnicy między człowiekiem a bobrem, a jednocześnie prowadzić historię do konkretnej decyzji dotyczącej wspólnej przestrzeni.
