Django potrafi rozpoznać mężczyzn, których szuka doktor King Schultz. Schultz może natomiast otworzyć mu drogę do wolności. Django Quentina Tarantino zaczyna się od praktycznego układu, lecz prowadzi do znacznie bardziej osobistego zadania: odnalezienia Broomhildy, żony tytułowego bohatera. Akcja rusza w 1858 roku, przed amerykańską wojną secesyjną, w świecie, w którym cudze prawo własności wciąż decyduje o tym, kto z kim może dzielić życie.
Jamie Foxx gra Djanga, a Christoph Waltz niemieckiego łowcę nagród Schultza, wcześniej dentystę. Pierwsza wspólna sprawa dotyczy braci Brittle. Django zdobywa przy partnerze doświadczenie w posługiwaniu się bronią i możliwość występowania jako samodzielny człowiek. Nie zamierza jednak poprzestać na własnym uwolnieniu. Broomhilda, grana przez Kerry Washington, została od niego oddzielona i sprzedana; dopóki jej nie znajdzie, jego najważniejsza sprawa pozostaje otwarta. Ten tytuł i film Pewnego razu… w Hollywood łączy reżysersko Quentin Tarantino.
Wizyta na plantacji wymaga roli do zagrania
Poszukiwania prowadzą do Calvina Candiego, właściciela Candyland. Leonardo DiCaprio wciela się w plantatora mającego nad Broomhildą władzę. Aby się do niej zbliżyć, bohaterowie muszą przedstawić wiarygodny pretekst do wizyty. Samuel L. Jackson gra Stephena, wpływową osobę w domu Candiego, która uważnie obserwuje przybyszów i wzajemne zachowanie gości.
To właśnie dlatego rozmowy zajmują w filmie tak dużo miejsca. Słowa podtrzymują przykrywkę, mogą otworzyć kolejne drzwi albo ujawnić coś, co powinno pozostać niewidoczne. Dla Djanga opanowanie oznacza konieczność wytrzymania blisko ludzi, od których zależy los jego żony. Napięcie wynika więc z konkretnego planu i zagrożenia jego wykryciem, nie tylko z oczekiwania na pojedynek.
Westernowa droga do odzyskania żony
Tarantino napisał scenariusz i wyreżyserował film z 2012 roku. Korzysta z tradycji spaghetti westernu, lecz buduje samodzielną opowieść. Nie trzeba znać wcześniejszego Djanga. Łowcy nagród, podróż przez krajobraz i misja ratunkowa trafiają tutaj w realia niewolnictwa, które określają nawet tak podstawowe sprawy jak możliwość jazdy konno i swobodnego prowadzenia rozmowy.
Film otrzymał dwa Oscary: za oryginalny scenariusz Tarantino oraz drugoplanową rolę męską Waltza. Uprzejmy sposób mówienia Schultza bywa komiczny, ale jest również częścią jego zawodowej skuteczności. Około 165 minut pozwala przejść od początkowego układu przez wspólną pracę do spotkań, w których każde dodatkowe pytanie może zaszkodzić przyjętej wersji wydarzeń.
Django zawiera drastyczną przemoc, rasistowski język i brutalność wobec zniewolonych osób. To propozycja dla dorosłych widzów lubiących długie dialogi i gatunkowe przerysowanie. Pod rozbudowaną westernową formą pozostaje bezpośrednia motywacja: bohater dostał szansę odejścia, ale chce wrócić po kobietę, bez której nie potrafi uznać swojej wyprawy za zakończoną.
Galeria
