Thibaut prowadzi orkiestrę symfoniczną i jest przyzwyczajony do świata, w którym wszystko podlega rytmowi oraz dyscyplinie. Diagnoza białaczki burzy ten porządek, ale przynosi też odkrycie, którego nie spodziewał się w dorosłym życiu: został adoptowany i ma biologicznego brata. Jimmy mieszka w północnej Francji, pracuje w stołówce i gra na puzonie w lokalnej orkiestrze dętej. Obu mężczyzn dzieli niemal wszystko poza więzami krwi i muzyką.
Muzyka jako droga do brata
Wysokie i niskie tony rozwijają tę różnicę środowisk bez sprowadzania spotkania do prostego rodzinnego pojednania. Thibaut wchodzi w życie Jimmy’ego poprzez orkiestrę, a wspólne granie daje braciom język, którego wcześniej nie mieli. Film Emmanuela Courcola łączy historię choroby z opowieścią o klasie społecznej, ambicji i potrzebie przynależności. Najważniejsze pozostaje jednak to, jak dwaj dorośli ludzie próbują zbudować relację od zera, wiedząc, że utraconych lat nie da się odzyskać.
Ważną częścią filmu jest również różnica społeczna między braćmi. Thibaut porusza się w świecie prestiżowych sal koncertowych, Jimmy funkcjonuje w robotniczym otoczeniu Lille i lokalnej orkiestrze. Ich spotkanie nie usuwa tych podziałów, ale pozwala zobaczyć, jak podobna pasja może znaczyć coś zupełnie innego w zależności od miejsca, pieniędzy i doświadczeń.
